Mindfulness of de kunst van het aanvaarden, nu als praktisch hulpboek
Veel mensen ervaren hun leven als onbevredigend omdat zij last hebben van psychisch leed zoals angst, somberheid, onzekerheid of vermoeidheid. Pas als deze klachten zijn overwonnen kan ik met mijn leven beginnen, zo is de overtuiging. De strijd tegen deze klachten staat dan centraal in het leven.
Dit boek laat zien dat dit niet werkt en biedt een alternatief. Leed is onlosmakelijk verbonden met leven. Wanneer je dit aanvaardt stop je het dagelijks gevecht. Er ontstaat ruimte en energie om nu te doen wat je werkelijk belangrijk vindt. Dan leef je voluit en ervaar je voldoening.
De (zelf )hulpmethode in dit boek is gebaseerd op Acceptance and Commitment Therapy (ACT) en mindfulness. Het boek bevat een cd met mindfulness-oefeningen.
vrijdag 13 maart 2015
woensdag 11 maart 2015
The Power of the heart
laat je hart je gids zijn
The Power of the Heart brengt de kracht, de wijsheid, de liefde en de intelligentie van ons hart op een volkomen vernieuwende wijze onder de aandacht. Wat hebben Paulo Coelho, Isabel Allende, Eckhart Tolle, Deepak Chopra en Maya Angelou met elkaar gemeen? Ze onderkennen de noodzaak van het luisteren naar je hart. Auteur Baptist de Pape sprak met hen en nog vele anderen.
Hij creëerde een boek met een verrassende wetenschappelijke en spirituele onderbouwing dat aan het begin staat van een onstuitbare internationale beweging: laat je hart je gids zijn. Vind je ware potentie en je geluk, leef dichter bij je intuïtie. Coelho, Allende, Tolle, Chopra en Angelou inspireren, De Pape overtuigt.
Hij creëerde een boek met een verrassende wetenschappelijke en spirituele onderbouwing dat aan het begin staat van een onstuitbare internationale beweging: laat je hart je gids zijn. Vind je ware potentie en je geluk, leef dichter bij je intuïtie. Coelho, Allende, Tolle, Chopra en Angelou inspireren, De Pape overtuigt.
zondag 8 maart 2015
Zen Tekenen
'Ik ben een stift in Gods hand'Leo van Vegchel over de weg van Zen Zien Tekenen
tekst: Annerieke Goudappel
Beeldend kunstenaar Leo van Vegchel verliet de kunstwereld met een big bang. Nu begeleidt hij mensen op de weg van Zen Zien Tekenen.
Hij spreekt het liefst in metaforen. Poef… direct duidelijk waar hij het over heeft. Hij zit aan de tafel in zijn ruime atelier waar hij zijn leerlingen ontvangt die hier komen om Zen Zien Tekenen te beoefenen. Alleen zijn zij geen echte leerlingen en noemt Van Vegchel zichzelf geen leraar. 'Ik ben gids', zegt hij. 'Ik loop met ze mee op het pad, ik begeleid en bemoedig. Ze lopen op hun eigen benen en als zij vallen, dan val ik ook.'
Zen Zien Tekenen is geen zenschool, zegt hij, het is een intense oefenweg. Het Japanse do. 'Het is als een pelgrimstocht, waarop je de ene voet na de andere zet. Die stappen zet je hier en nu, niet gisteren of morgen. Ook bij Zen Zien Tekenen gaat het om directe actie in tijd en ruimte. Het is een oefening om tot de bron te komen, tot zuivering, tot eenwording, tot niet weten. In de training leg ik de nadruk op het volledig onbevangen waarnemen met alle zes zintuigen, in een soort mentale stilte. Het totale daar-zijn in Zen Zien Tekenen gaat aan alle kennis voorbij, aan gevoel voorbij, aan intuïtie voorbij.'
Doodlopend pad
Ooit ontsloeg hij zichzelf als beeldend kunstenaar. Midden jaren negentig van de vorige eeuw trok hij zijn kunstwerken en documentatie terug uit alle musea en galeries die werk van hem in huis hadden. Hij timmerde zijn proclamatie nog net niet op de deur. Kunst had in zijn ogen niets meer te maken met vervoering en mysterie, maar met gevestigde belangen en koele kunstkritiek. 'Vergelijk het met een lid van de kerk dat het inzicht krijgt dat het instituut waarvan hij deel uitmaakt zijn keel dichtknijpt, in de zoektocht naar het waarachtige. Dan kun je wat mij betreft twee dingen doen: revolteren of protesteren. In ieder geval moet je van die kliek afkomen zodat je weer vrij bent. Jarenlang had ik arrogant het pad van de kunst gevolgd: kijk mij eens, een autonoom en authentiek kunstenaar manifesteert zich. Een doodlopend pad. Ik kon ongelooflijk mooie kunstjes flikken, maar de kunstjes die werkelijk van betekenis waren, hadden niets met mij als “autonoom kunstenaar” te maken.'
Na zijn rigoreuze terugtrekking uit de kunstwereld, vond hij zichzelf op een dag terug aan de waterkant. Met een grote glimlach op zijn gezicht zat hij een gele iris te tekenen. 'Komt er een bevriende kunstenaar langsrijden, die bijna van zijn fietst valt onder de uitroep: “zit jij daar nou realistisch te tekenen?” Ik dacht: oh my god, dat is nu de benauwenis waar ik vanaf wilde.'
Zen als landkaart
Een vriendin nam hem mee naar een tentoonstelling met 'realistische tekeningen in aluminium wissellijsten, van die landschapjes en portretten.' Hij keek zijn vriendin aan: waar zijn we nu verzeild geraakt? 'Toen stond er opeens een klein vrouwtje naast me, met van die scherpe prikoogjes. Maria Adriaens. Ze maakte in een paar korte zinnen duidelijk wat hier aan de hand was. Het was alsof er een bliksem door m'n kop schoot. Zij had het over tekenen als verbinding met de werkelijkheid, ver weg van alle kunstkritiek. Ik zag mezelf weer zitten, “daar zit ik dan, die kunstenaar langs de waterkant”.’
Aanraking van het moment
Hij ging in training bij Maria Adriaens, die op haar buurt in training geweest was bij de Nederlandse tandarts en kunstenaar Frederick Franck, grondlegger van Zen Zien Tekenen.
'Frederick Franck zocht naar het collectieve mystieke bewustzijn, in christendom, jodendom, zen, aangewakkerd door de existentiële vragen die al sinds de oertijd door onze kop jagen: waar komen we vandaan en waar gaan we naartoe? Dat heeft hij tot focus kunnen brengen in het tekenen. Zen is in dit verhaal het kompas, de landkaart. Zen kun je daarom ook denigreren tot iets cognitiefs en bestuderen zoals je een landkaart bestudeert om een gebied te leren kennen. Maar als je zen gebruikt als duiding, dan zie je dat er maar één ultradunne lijn loopt op de landkaart. Dat is de weg die jij gaat, dat is jouw leven.’
Zien, echt zien, zegt hij, is de totale onbevangen aanwezigheid in het moment. 'De verbinding met het verrukte daar-zijn. Het spoor dat je achterlaat kun je later in je tekening terug zien, mits in dezelfde meditatieve sfeer als toen je tekende. Anders zie je alleen maar krabbels of een artistiek plaatje. Hoe kan Van Gogh zwartwit-tekeningen maken van een blauw irissenveld, die mij de rillingen over m'n lijf bezorgen? Dat komt door de notificatie die hij maakt zijn aanraking van dat moment laat navoelen. Dát is Zen Zien Tekenen.'
Tekenen is de actie in Zen Zien Tekenen. 'Ik kan in mijn diepste bewustzijn pelgrimeren, stil zittend op mijn stoel. Maar mijn tekenende hand geeft een totaal andere dimensie aan het moment waarin ik verkeer. Een van mijn dierbaarste metaforen is: "Ik ben een stift in Gods hand." Over wie die ‘God’ is spreek ik niet, want dat is een vreselijke definitie. Als ik mijn stift zuiver kan houden op die trilling, dan gaat daar gebeuren wat er gebeuren wil. Het dient zich dan aan. Op het moment dat ik begin te stuntelen met mijn woorden, zitten we dichtbij waar we het eigenlijk over hebben. Dicht bij het onbenoembare, voorbij taal en begrip. Op het laatst is er dan alleen nog maar do, do, do. Als je vraagt naar de bron vanwaar ik vertrek, dan zeg ik: de ultieme vrije bron van het niet-weten.'
Verschenen in Boeddha Magazine 79 winter 2014 pag. 60-61
Meditatie helpt veroudering van de hersenen tegengaan
Dat meditatie gezond is voor lichaam en geest en veel voordelen heeft, zoals dat het gratis en makkelijk is en angsten en depressies verlicht, is wel duidelijk geworden na de vele onderzoeken die er zijn gedaan. Uit het laatste onderzoek blijkt dat mediteren mogelijk ook het verouderingsproces van de hersenen vertraagt.
Vanaf het 20e levensjaar begint het brein al te verouderen en nemen de hersenen af in gewicht en volume – dit is een proces dat niet meer stopt. Door te mediteren zou de zenuwdegeneratie die met leeftijd komt kunnen worden tegengegaan, oftewel zou men invloed kunnen uitoefenen op aandoeningen zoals dementie, Alzheimer en Parkinson. De wetenschappers zagen met onder andere MRI-scans een verschil tussen mensen die al lang mediteren en mensen die helemaal niet mediteren.
De onderzoekers van de universiteit van Californië deden in 2011 ook al onderzoek naar de effecten van meditatie en zagen dat bij mensen die vaak mediteren de grijze stof (onder andere voor het geheugen) in de hersenen minder snel in hoeveelheid verminderde dan bij mensen die nooit mediteren. Ook de witte hersenstof (onder andere voor communicatie) leek beter bewaard te zijn gebleven. Dr Florian Kuth: “Bij mensen die mediteren lijkt het of de grijze stof minder door leeftijd is beïnvloedt. We verwachtten dat meditatie misschien in sommige hersengebieden een effect zou hebben, maar we zagen het in bijna het hele brein. Dat was een enorme verrassing.”
Volgens de wetenschappers kan hun onderzoek grote impact hebben als de resultaten in andere onderzoeken worden bevestigd. In de VS leven mensen steeds langer, maar treden aandoeningen als Alzheimer steeds vaker op.
www.welingelichtekringen.nl
Vanaf het 20e levensjaar begint het brein al te verouderen en nemen de hersenen af in gewicht en volume – dit is een proces dat niet meer stopt. Door te mediteren zou de zenuwdegeneratie die met leeftijd komt kunnen worden tegengegaan, oftewel zou men invloed kunnen uitoefenen op aandoeningen zoals dementie, Alzheimer en Parkinson. De wetenschappers zagen met onder andere MRI-scans een verschil tussen mensen die al lang mediteren en mensen die helemaal niet mediteren.
De onderzoekers van de universiteit van Californië deden in 2011 ook al onderzoek naar de effecten van meditatie en zagen dat bij mensen die vaak mediteren de grijze stof (onder andere voor het geheugen) in de hersenen minder snel in hoeveelheid verminderde dan bij mensen die nooit mediteren. Ook de witte hersenstof (onder andere voor communicatie) leek beter bewaard te zijn gebleven. Dr Florian Kuth: “Bij mensen die mediteren lijkt het of de grijze stof minder door leeftijd is beïnvloedt. We verwachtten dat meditatie misschien in sommige hersengebieden een effect zou hebben, maar we zagen het in bijna het hele brein. Dat was een enorme verrassing.”
Volgens de wetenschappers kan hun onderzoek grote impact hebben als de resultaten in andere onderzoeken worden bevestigd. In de VS leven mensen steeds langer, maar treden aandoeningen als Alzheimer steeds vaker op.
www.welingelichtekringen.nl
maandag 10 november 2014
Vaker hardlopen met meditatie
Door verslaggever Bert van Slooten
Het aantal mensen dat hardloopt neemt nog steeds toe. Ook de populariteit van het rennen in groepen onder leiding van een trainer is gegroeid. De laatste trend is rennen in combinatie met meditatie.
De laatste jaren is dit concept toegepast bij bedrijven. Managers en andere leidinggevenden werden op die manier behoed voor een burn-out. Joris van Roessel is een van de initiatiefnemers. "Dat idee, het voorkomen van stress en werkuitval, hebben we overgeplant naar het hardlopen. Dus eerst rennen en daarna mediteren."
Hoofd leeg
Onder de titel 'Rennen en zitten' komt in de stadsboerderij aan de Amsterdamse Spaarndammerdijk elke week een groepje renners bij elkaar. Van Roessel zet samen met medeorganisator Norbert Oud een parcours uit waar de eerste kilometers volop gesproken wordt. Het gezelschap varieert van medewerkers bij de Jeugdzorg, een archivaris tot en met managers. Allemaal willen ze het hoofd leegmaken.
Het tempo verschilt nogal. Maar na tien minuten wordt door Norbert Oud op een fluit geblazen en verzamelen alle lopers zich. Vanaf nu is het verboden om te praten. Hij adviseert alle deelnemers om goed op de ademhaling te letten, te tellen bij elke teug lucht die naar binnen wordt genomen, om vervolgens langzaam naar het verzamelpunt te lopen.
Mediteren
Daar wacht een klein kussentje om op te zitten, waarna iedereen twintig minuten lang de tijd krijgt om de gedachten te ordenen. Na afloop overheerst er tevredenheid. "Ik ken deze combinatie niet, maar ik word er heel rustig van. Na de vorige keren heb ik me ook de dagen daarna lekker gevoeld", zegt een van de deelnemers.
Hoeveel van deze groepen er precies zijn is niet bekend. De atletiekunie houdt de cijfers niet bij. De indruk is wel dat er steeds meer van dergelijke hardloopgroepen komen. "Wij merken dat er belangstelling voor is", zegt Van Roessel. "Natuurlijk willen mensen individueel hardlopen, maar ze hebben ook behoefte om als groep samen te lopen en tot rust te komen."
http://nos.nl/
Het aantal mensen dat hardloopt neemt nog steeds toe. Ook de populariteit van het rennen in groepen onder leiding van een trainer is gegroeid. De laatste trend is rennen in combinatie met meditatie.
De laatste jaren is dit concept toegepast bij bedrijven. Managers en andere leidinggevenden werden op die manier behoed voor een burn-out. Joris van Roessel is een van de initiatiefnemers. "Dat idee, het voorkomen van stress en werkuitval, hebben we overgeplant naar het hardlopen. Dus eerst rennen en daarna mediteren."
Hoofd leeg
Onder de titel 'Rennen en zitten' komt in de stadsboerderij aan de Amsterdamse Spaarndammerdijk elke week een groepje renners bij elkaar. Van Roessel zet samen met medeorganisator Norbert Oud een parcours uit waar de eerste kilometers volop gesproken wordt. Het gezelschap varieert van medewerkers bij de Jeugdzorg, een archivaris tot en met managers. Allemaal willen ze het hoofd leegmaken.
Het tempo verschilt nogal. Maar na tien minuten wordt door Norbert Oud op een fluit geblazen en verzamelen alle lopers zich. Vanaf nu is het verboden om te praten. Hij adviseert alle deelnemers om goed op de ademhaling te letten, te tellen bij elke teug lucht die naar binnen wordt genomen, om vervolgens langzaam naar het verzamelpunt te lopen.
Mediteren
Daar wacht een klein kussentje om op te zitten, waarna iedereen twintig minuten lang de tijd krijgt om de gedachten te ordenen. Na afloop overheerst er tevredenheid. "Ik ken deze combinatie niet, maar ik word er heel rustig van. Na de vorige keren heb ik me ook de dagen daarna lekker gevoeld", zegt een van de deelnemers.
Hoeveel van deze groepen er precies zijn is niet bekend. De atletiekunie houdt de cijfers niet bij. De indruk is wel dat er steeds meer van dergelijke hardloopgroepen komen. "Wij merken dat er belangstelling voor is", zegt Van Roessel. "Natuurlijk willen mensen individueel hardlopen, maar ze hebben ook behoefte om als groep samen te lopen en tot rust te komen."
http://nos.nl/
vrijdag 8 maart 2013
Mindfulness-Based Compassionate Living (MBCL)
Compassie (of mededogen) is het vermogen om ons betrokken te voelen bij pijn en lijden, zowel van onszelf als van anderen. Het gaat samen met de wens deze pijn en dit lijden te verlichten en de bereidheid daarin verantwoordelijkheid te nemen. Het is een algemeen menselijke eigenschap, die bij ieder in aanleg aanwezig is, maar die vaak om allerlei redenen niet tot bloei gekomen is. Gelukkig kan compassie door beoefening wel ontwikkeld en verdiept worden en dat is het doel van compassietraining. Terwijl medelijden vooral gepaard gaat met angst en sentimentaliteit, vraagt compassie om moed en ruimhartigheid. Beoefening van zelfcompassie is niet egocentrisch maar zorgt juist voor een gezonde relatie met onszelf en voor een grotere empathie en openheid naar anderen toe.
Voor wie?
Veel mensen met langdurige of terugkerende gezondheidsproblemen, van welke aard ook, hebben een lage dunk van zichzelf en gaan gebukt onder zelfverwijt of schaamte. Zij kunnen somber, angstig, hunkerend, boos of wantrouwend in de wereld staan en moeite hebben om warme gevoelens voor zichzelf en anderen te ervaren. Zij kunnen vluchten in isolement of zich storten in bezigheden of relaties die hen niet echt voldoening geven. Gesprekstherapieën bieden niet altijd een oplossing. Soms geven zij wel inzicht maar bereiken onvoldoende het ervaringsniveau (Ik snap het wel, maar voel het niet.) Juist dan valt compassietraining te overwegen, waarin oefeningen aangeboden worden om meer warmte, geborgenheid, acceptatie en verbondenheid met zichzelf en anderen te ervaren.
Erik van den Brink en Frits Koster hebben bij Lentis Groningen een groepsgerichte verdiepingscursus opgezet voor hen die reeds een cursus MBSR of MBCT hebben gevolgd. Dit programma bestaat uit acht sessies en één extra oefen- of stiltesessie. Deze Compassietraining of Mindfulness-Based Compassionate Living (MBCL), biedt een vervolgtraject voor hen die ondervonden hebben dat de cursus MBSR/MBCT hen goed heeft gedaan, maar ook moeite hebben deze in hun leven te integreren en daarbij een milde, vriendelijke houding te ontwikkelen.
Ook onder hulpverleners, die de heilzame werking van mindfulnessbeoefening ontdekt hebben, persoonlijk en/of professioneel, ontstaat in toenemende mate een behoefte aan verdieping. De groeiende werkdruk in de moderne (G)GZ gaat niet zelden gepaard met ‘compassiemoeheid’ naar cliënten en een tekortschietende zelfcompassie. Aan de vraag om de Compassietraining in zijn geheel ook aan hulpverleners aan te bieden, geven wij dan ook graag gehoor.
Doel
Voor wie?
Veel mensen met langdurige of terugkerende gezondheidsproblemen, van welke aard ook, hebben een lage dunk van zichzelf en gaan gebukt onder zelfverwijt of schaamte. Zij kunnen somber, angstig, hunkerend, boos of wantrouwend in de wereld staan en moeite hebben om warme gevoelens voor zichzelf en anderen te ervaren. Zij kunnen vluchten in isolement of zich storten in bezigheden of relaties die hen niet echt voldoening geven. Gesprekstherapieën bieden niet altijd een oplossing. Soms geven zij wel inzicht maar bereiken onvoldoende het ervaringsniveau (Ik snap het wel, maar voel het niet.) Juist dan valt compassietraining te overwegen, waarin oefeningen aangeboden worden om meer warmte, geborgenheid, acceptatie en verbondenheid met zichzelf en anderen te ervaren.
Erik van den Brink en Frits Koster hebben bij Lentis Groningen een groepsgerichte verdiepingscursus opgezet voor hen die reeds een cursus MBSR of MBCT hebben gevolgd. Dit programma bestaat uit acht sessies en één extra oefen- of stiltesessie. Deze Compassietraining of Mindfulness-Based Compassionate Living (MBCL), biedt een vervolgtraject voor hen die ondervonden hebben dat de cursus MBSR/MBCT hen goed heeft gedaan, maar ook moeite hebben deze in hun leven te integreren en daarbij een milde, vriendelijke houding te ontwikkelen.
Ook onder hulpverleners, die de heilzame werking van mindfulnessbeoefening ontdekt hebben, persoonlijk en/of professioneel, ontstaat in toenemende mate een behoefte aan verdieping. De groeiende werkdruk in de moderne (G)GZ gaat niet zelden gepaard met ‘compassiemoeheid’ naar cliënten en een tekortschietende zelfcompassie. Aan de vraag om de Compassietraining in zijn geheel ook aan hulpverleners aan te bieden, geven wij dan ook graag gehoor.
Doel
- Het op ervaringsniveau kennismaken (als deelnemer) met het volledige programma van de compassietraining
- Het verdiepen van de eigen mindfulnessbeoefening met compassiegerichte perspectieven.
Inhoud
Naast het verder trainen van mindfulness komt het volgende aan bod:
Klik hier voor het aanbod MBCL-trainingen
Naast het verder trainen van mindfulness komt het volgende aan bod:
- Het valideren van pijn en lijden.
- Hoe ons brein en organisme is geëvolueerd om ons te helpen overleven.
- ‘Waar we niet voor gekozen hebben is niet onze fout’.
- Inzicht in de drie centrale emotieregulatiesystemen.
- Hoe de emotieregulatiesystemen uit balans kunnen raken door invloeden van buitenaf, maar ook van binnenuit, bijvoorbeeld door schaamte, zelfkritiek en ‘de innerlijke pestkop’.
- Hoe mentale voorstellingen de emotieregulatiesystemen kunnen beïnvloeden en hoe training in compassie en de ontwikkeling van een ‘innerlijke helper’ de balans helpen herstellen.
- Tend & befriend: een vierde reactie op stress, naast fight, flight & freeze.
- Drie antidota tegen zelfhaat, zelfisolatie & over-identificatie: respectievelijk self-kindness, common humanity & mindfulness.
- Het ontwikkelen van de compassie-modus door oefeningen in compassievol motiveren, aandacht geven, voelen, redeneren, verbeelden, spreken en handelen.
Klik hier voor het aanbod MBCL-trainingen
woensdag 6 maart 2013
Hoe rijker, hoe minder compassie
We geven minder om anderen naarmate we rijker worden. Mensen met een hogere sociale status gedragen zich asocialer en tonen minder compassie dan mensen die minder aanzien of geld hebben, blijkt uit onderzoek van de universiteit van Californië in het Amerikaanse Berkeley.
Psycholoog Paul Piff ontdekte samen met een groep wetenschappers dat hebzucht rijkere mensen verblindt. De resultaten werden in februari in 'Proceedings of the National Academy of Sciences' (PNAS) gepubliceerd. Middels zeven verschillende onderzoeken keek het team naar de vraag of sociale klasse - gemeten door rijkdom, beroepsprestige, en onderwijs- invloed heeft op ethische kwesties.
Verkeer en wisselgeld
Zo werd het gedrag van bestuurders van dure auto's op een druk kruispunt bestudeerd. Mensen in luxe auto's hielden zich minder aan de regels dan bestuurders van auto's die goedkoper waren. Zowel mannen als vrouwen in luxe wagens sneden anderen vaker af. Ook stopten bestuurders van de dikke wagens beduidend minder vaak voor voetgangers bij een zebrapad dan de rest van het verkeer.
Nu zijn bestuurders van dure wagens wel eens vaker een doorn in het oog, dus ging het onderzoeksteam van Piff een stapje verder. Wat zouden deze rijkere automobilisten doen als ze bij een winkel stopten waar ze teveel wisselgeld terug zouden krijgen? De tests wezen uit dat de rijkere onderzochte groep eerder geneigd was om het geld te houden en niets te zeggen. Mensen met minder inkomen zouden het teveel gegeven geld eerder terug geven.
Leidt egoïsme tot welvaart?
Om erachter te komen of egoïsme tot welvaart leidt (in plaats van andersom), onderzocht het team van Piff het gevoel van sociale klasse. Deelnemers aan het onderzoek moesten een puur minuten lang zichzelf vergelijken met mensen die er financieel beter of slechter voor stonden dan zij. Vervolgens mochten ze uit een pot met snoep zoveel mee naar huis nemen als ze zelf wilden.
Ook werd hen verteld dat de overgebleven snoep uitgedeeld zou worden aan kinderen in een nabij gelegen ziekenhuis. Deelnemers die tijdens de test hadden overwogen hoeveel beter zij het hadden dan anderen, pakten aanzienlijk meer snoep uit de pot en lieten minder achter voor de kinderen.
In een ander onderzoek werd deelnemers gevraagd om naar twee video's te kijken terwijl hun hartslag op een monitor werd bekeken. De ene video ging over klussen en de andere ging over kinderen met kanker. Na het bekijken van beiden video's werd de deelnemers gevraagd hoeveel medelijden ze voelden tijdens het zien van de beelden.
Ook werden er vragen gesteld over de sociale achtergrond van de deelnemers door het onderwijsniveau en het inkomen van hun familie de bespreken.
De resultaten toonden aan dat deelnemers aan de onderkant van het spectrum, met minder inkomen en opleiding, vaker een gevoel van medelijden hadden tijdens het bekijken van de video over kankerpatiënten. Bovendien vertraagde hun hartslag tijdens het zien van de video over kanker, een reactie van het lichaam die geassocieerd kan worden met meer aandacht voor de gevoelens van anderen.
Vrijheid en onafhankelijkheid
Uit alle onderzoeken van Piff en zijn team blijkt dat rijkere mensen zich minder herkennen in de emoties van anderen en de mensen waar ze mee te maken krijgen weinig aandacht schenken. Maar wat is hier de verklaring voor?
Waarom zouden rijkdom en status gevoelens van medeleven verminderen? Je zou denken dat een gebrek aan middelen eerder zou leiden tot egoïsme. Piff en zijn onderzoeksteam vermoeden dat het antwoord te vinden is in hoe overvloed ons een gevoel van vrijheid en onafhankelijkheid geeft. Hoe minder we moeten vertrouwen op anderen, des te minder houden we ons bezig hun gevoelens. En dit leidt tot een egocentrische houding.
Een andere reden is onze houding ten opzichte van hebzucht. Piff en zijn collega-onderzoekers ontdekten dat rijkere mensen eerder de neiging hebben om in te stemmen met het idee dat hebzucht te rechtvaardigen en moreel te verdedigen is. Hebzucht zou goed zijn. En dan blijft er weinig over van verantwoord ethisch gedrag of compassie.
Bron: Trouw.nl
Psycholoog Paul Piff ontdekte samen met een groep wetenschappers dat hebzucht rijkere mensen verblindt. De resultaten werden in februari in 'Proceedings of the National Academy of Sciences' (PNAS) gepubliceerd. Middels zeven verschillende onderzoeken keek het team naar de vraag of sociale klasse - gemeten door rijkdom, beroepsprestige, en onderwijs- invloed heeft op ethische kwesties.
Verkeer en wisselgeld
Zo werd het gedrag van bestuurders van dure auto's op een druk kruispunt bestudeerd. Mensen in luxe auto's hielden zich minder aan de regels dan bestuurders van auto's die goedkoper waren. Zowel mannen als vrouwen in luxe wagens sneden anderen vaker af. Ook stopten bestuurders van de dikke wagens beduidend minder vaak voor voetgangers bij een zebrapad dan de rest van het verkeer.
Nu zijn bestuurders van dure wagens wel eens vaker een doorn in het oog, dus ging het onderzoeksteam van Piff een stapje verder. Wat zouden deze rijkere automobilisten doen als ze bij een winkel stopten waar ze teveel wisselgeld terug zouden krijgen? De tests wezen uit dat de rijkere onderzochte groep eerder geneigd was om het geld te houden en niets te zeggen. Mensen met minder inkomen zouden het teveel gegeven geld eerder terug geven.
Leidt egoïsme tot welvaart?
Om erachter te komen of egoïsme tot welvaart leidt (in plaats van andersom), onderzocht het team van Piff het gevoel van sociale klasse. Deelnemers aan het onderzoek moesten een puur minuten lang zichzelf vergelijken met mensen die er financieel beter of slechter voor stonden dan zij. Vervolgens mochten ze uit een pot met snoep zoveel mee naar huis nemen als ze zelf wilden.
Ook werd hen verteld dat de overgebleven snoep uitgedeeld zou worden aan kinderen in een nabij gelegen ziekenhuis. Deelnemers die tijdens de test hadden overwogen hoeveel beter zij het hadden dan anderen, pakten aanzienlijk meer snoep uit de pot en lieten minder achter voor de kinderen.
In een ander onderzoek werd deelnemers gevraagd om naar twee video's te kijken terwijl hun hartslag op een monitor werd bekeken. De ene video ging over klussen en de andere ging over kinderen met kanker. Na het bekijken van beiden video's werd de deelnemers gevraagd hoeveel medelijden ze voelden tijdens het zien van de beelden.
Ook werden er vragen gesteld over de sociale achtergrond van de deelnemers door het onderwijsniveau en het inkomen van hun familie de bespreken.
De resultaten toonden aan dat deelnemers aan de onderkant van het spectrum, met minder inkomen en opleiding, vaker een gevoel van medelijden hadden tijdens het bekijken van de video over kankerpatiënten. Bovendien vertraagde hun hartslag tijdens het zien van de video over kanker, een reactie van het lichaam die geassocieerd kan worden met meer aandacht voor de gevoelens van anderen.
Vrijheid en onafhankelijkheid
Uit alle onderzoeken van Piff en zijn team blijkt dat rijkere mensen zich minder herkennen in de emoties van anderen en de mensen waar ze mee te maken krijgen weinig aandacht schenken. Maar wat is hier de verklaring voor?
Waarom zouden rijkdom en status gevoelens van medeleven verminderen? Je zou denken dat een gebrek aan middelen eerder zou leiden tot egoïsme. Piff en zijn onderzoeksteam vermoeden dat het antwoord te vinden is in hoe overvloed ons een gevoel van vrijheid en onafhankelijkheid geeft. Hoe minder we moeten vertrouwen op anderen, des te minder houden we ons bezig hun gevoelens. En dit leidt tot een egocentrische houding.
Een andere reden is onze houding ten opzichte van hebzucht. Piff en zijn collega-onderzoekers ontdekten dat rijkere mensen eerder de neiging hebben om in te stemmen met het idee dat hebzucht te rechtvaardigen en moreel te verdedigen is. Hebzucht zou goed zijn. En dan blijft er weinig over van verantwoord ethisch gedrag of compassie.
Bron: Trouw.nl
Abonneren op:
Posts (Atom)