LEVEN IN DE MAALSTROOM; Is meditatie gevaarlijk?

Is meditatie gevaarlijk? De vraag duikt telkens opnieuw op, helaas vaak na een tragische gebeurtenis. Mensen die intensief of occasioneel aan meditatie doen gaan er onder door en niemand weet goed wat er moet gebeuren. Verschillende medtatietradities vinden hun oorsprong in Azië. Maar Westerlingen komen op een andere manier bij meditatie dan in Azië. Aziatische modellen blijken niet altijd te werken.

Deze tekst gaat niet over een concrete gebeurtenis, het gaat niet over een concrete groep of persoon. Hij probeert enkel een algemeen kader te schetsen waarbinnen deze vraag begrepen en beantwoord kan worden. Ik put hierbij uit mijn ervaring van 25 jaar meditatie en werken als psychiater.

Regelmatig maak ik daarbij gebruik van termen uit het boeddhisme, maar zonder mij hier tot deze traditie te willen beperken. Het is nu eenmaal het jargon waar ik het meest mee vertrouwd ben.

Wat is meditatie?
De term meditatie verwijst naar verschillende praktijken. Als iemand zegt: ik mediteer, dan heb je eigenlijk helemaal geen idee van wat die persoon doet. Dus voor we ons buigen over de vraag of meditatie gevaarlijk is moeten we eerste even kijken naar de verschillende mogelijke betekenissen van het woord en vervolgens stilstaan bij de vraag op welken manier deze al dan iet gevaarlijk kunnen zijn.

Het is onmogelijk een exhaustief overzicht te geven van alle praktijken die soms meditatie genoemd worden. Ik noem er hier een paar op zonder volledig te willen zijn en goed beseffend dat sommige categorieën elkaar overlappen.

Je kan de verschillende vormen van meditatie indelen door hun lichamelijke expressie.

• Liggen, zitten, staan, lopen

We denken in de eerste plaats aan zittende oefeningen. Maar er zijn andere mogelijke lichaamshoudingen zoals liggen, staan en lopen.

• Ritueel

Ritueel kan een heel meditatieve oefening zijn. Onlangs noemde iemand mindfulness als de kern van het boeddhisme ontdaan van alle ballast zoals rituelen. Maar een betekenisvol ritueel kan een heel zinvolle mindfulness-oefening zijn.

• Zang

Gregoriaans, Orthodoxe zang, chanten van sutra’s in Pali of Sinojapans zijn allemaal mooie en diepgaande meditatieve praktijken.

• Dans

In sommige tradities is dans de expressie bij uitstek van meditatie. Denken we maar aan het Soefisme en de dynamische meditaties van Osho.

Een andere mogelijke indeling van meditatiepraktijken is vanuit de notie van stoppen en kijken (samata-vipassana).

Sommige meditatievormen sturen in de eerste plaats aan op stoppen.

Bijvoorbeeld:

• Relaxatietechnieken
• Concentratietechnieken
• Meditaties die gebruik maken van een mantra

In sommige meditatievormen staat het stopen in functie van vipassana (kijken).
Bijvoorbeeld:

• Visualisatietechnieken
• Concentratietechnieken waarbij de inhoud centraal staat zoals werken met betekenisvolle mantra’s of een koan.
• Satipatthana waarbij mindfull (Sati) aandacht gegeven wordt aan het lichaam, de gevoelens, de gedachten ....
• Shikantaza, waarbij de aandacht complet open is en geen enkel object nog uitgekozen wordt.

Het is maar en greep uit de haast onuitputtelijke schat van bestaande technieken. Geen enkele van deze technieken is de goede of de verkeerde. En geen enkele van deze technieken is in se gevaarlijk of ongevaarlijk. Alles hangt af van de manier waarop ze uitgevoerd worden.

Wat is gevaarlijk?
Het gaat dus om de manier waarop. Een eerste manier waarop deze oefeningen gevaarlijk kunnen zijn is lichamelijk.

Onoordeelkundig omgaan met meditatie kan je lichaam behoorlijk overbelasten, tot en met het oplopen van kwetsuren. Hoeveel meditatoren hebben niet hun knieën overbelast door koppig in een houding te blijven zitten die hun lichaam echt niet aankon. Door een slapende enkel zakken na te lang in lotushouding zitten is ook een klassieker. Te lang pijn verduren kan leiden tot syncopes.

Het is goed om voor ogen te houden dat de enige goede meditatiehouding een comfortabele houding is. Houdingen als de lotushouding zijn niet ontworpen om jezelf te kwellen maar juist om enige tijd onbeweeglijk te kunnen zitten zonder jezelf in de weg te zitten. Maar als je dat niet van kindsaf gewend bent is de kans groot dat je dat op later leeftijd niet meer lukt.

Meditatie kan ook tot uitputting leiden. Hoe vreemd het ook kan lijken: zelfs stilzitten is inspannend. Heel gevaarlijk is het wanneer je slaaptekort gaat opbouwen. Door slaapdeprivatie wordt iedereen, vroeg of laat, psychotisch. Het zou niet de eerste keer zijn dat dit op een intensieve meditatieretraite gebeurt.

Het achtste element van het achtvoudig pas is samma vayamo: de juiste inspanning. Dat wil zeggen niet te veel en niet te weinig. De Boeddha berispte de monnik Sona omdat hij zich te krampachtig inspande en hij maakte daarbij de vergelijking met de snaar van een sitar die om juist gestemd te zijn niet te hard en niet te slap mag gespannen worden.

Een tweede manier waarop deze oefeningen gevaarlijk kunnen zijn is psychisch. Ik wil dit aspect benaderen vanuit drie overlappende invalshoeken:

Psychisch geweld
Geweld is een term die steeds weer aan eenduidige definitie ontsnapt, zeker als we het hebben over psychisch geweld. Daarom val ik terug op een operationele definitie van geweld zonder daarbij definitieve geldigheid te claimen: Geweld is het geen bestaansrecht toekennen aan het perspectief van de ander.

Ieder kijkt naar de werkelijkheid vanuit een ander perspectief. Geen enkel perspectief is algemeen geldig. Als iemand er een visie op nahoudt die radicaal verschilt van de mijne kan ik proberen de ander aan mijn visie, als enig geldige, te onderwerpen. Dat betekent dat ik het perspectief van de andere geen bestaansrecht toeken. Of ik kan proberen het perspectief van de ander te erkennen, zonder ook mezelf aan dat perspectief te onderwerpen. Dit is de basis van dialoog.

Dit ligt ook vervat in de eerste bodhisattvagelofte: hoe talloos de levende wezens ook zijn, ik beloof ze allen te bevrijden. Het is de meest fundamentele keuze die een mens in zijn leven te maken heeft: onderwerp ik de ander aan mijn behoeften, of leef ik in functie van het bestaansrecht van ieder levend wezen (dus inclusief mezelf).

Voor heel veel mensen is dit geen common sense. Veel mensen leven met het impliciete gevoel van pas bestaansrecht te hebben als ze aan deze of gene set van verwachtingen voldoen. Het psychisch geweld interioriseert zich. Ik mag pas bestaan als.... Je voelt je verdrietig en je verwijt jezelf, want je verdriet heeft geen bestaansrecht. Je ben angstig of boos en ....

Mensen gaan op zoek naar manieren om af te komen van wat ze niet zouden mogen zijn en te worden wat ze zouden moeten zijn. Zo komen ze ook bij meditatie uit. Meditatie wordt op deze manier een vorm van psychisch geweld. Meestal is dat een herhaling van het vanzelfsprekende psychisch geweld waarin ze opgegroeid zijn, zonder zelfs nog maar aan te voelen dat er iets niet klopt. Het is zo vanzelfsprekend. Nog erger wordt het als een leraar of groep hieraan meedoet. Mensen zetten zichzelf onder druk en laten zich onder druk zetten. De meditatieoefening is dan de voortzetting van het vanzelfsprekende maar ongenoemde psychische geweld dat er altijd al geweest is en een grote bron van lijden was, is en blijft.

Valse verwachtingen
Nauw hierbij aansluitend zijn alle valse verwachtingen en idealiseringen die bij de praktijk kunnen horen.

• Idealiseren van de beoefening

Eindelijk ga ik verlost zijn van mijn angst, mijn pijn, mijn woede, mijn verdriet .... Vul in wat voor jezelf van toepassing is.

• Idealiseren van de leraar

Eindelijk iemand die zegt wat goed is voor mij, wat ik moet doen .... Tot je ontdekt dat de leraar het zelf ook niet meer weet.

• Idealiseren van de groep

Eindelijk het gezin dat ik nooit gehad heb .... Tot je ontdekt dat ook in deze groep van menselijke mensen alle dingen gebeuren die menselijkerwijze tussen mensen voorkomen.

• Idealiseren van de andere beoefenaars

Kijk eens wat zij wel kunnen .... Tot je beseft dat zij niet meer of minder menselijk zijn dan jou.

Als deze valse verwachtingen kunnen vernietigend zijn en tot ondraaglijke desillusies lijden. Het is een grote verantwoordelijkheid van iedereen die op welke wijze ook meditatie aanleert aan anderen om zich hier ten volle van bewust te zijn.

Psychische pijn
Meditatie maakt dingen zichtbaar. Alles wat menselijkerwijze ervaarbaar is kan zichtbaar worden en daar kan ook veel pijn bij zitten.

Dit kan in grote lijnen op twee manieren:

• Door aandacht te geven waar je eerder geen aandacht aan gaf 

Dit geldt vooral voor alle methodes die gebaseerd zijn op stoppen en kijken. Zolang je in de maalstroom van je leven doorraast lijkt er niet echt iets aan de hand... De drukte van je leven zorgt voor een soort bewustzijnsvernauwing waarin veel onzichtbaar blijft. Maar als je stopt, even uit de maalstroom stapt en kijkt ... kan het zijn dat je schrikt. 

Je kijkt naar je gedachten, je gevoelens. Je neemt contact met je ademhaling met je lichaam. Dat is niet zo vanzelfsprekend, voor niemand. Het is een ingrijpend proces. 

Zeker mensen die als kind in hun lichamelijke integriteit zijn aangetast, hebben vaak overleefd door bepaalde lichamelijk sensaties uit te sluiten. Als je in een meditatie-oefening je aandacht opnieuw bij je lichaam brengt, kunnen er herinneringen wakker worden die je lang vergeten was. Hetzelfde geldt voor je psychische integriteit.

• Door contrast

Normaal is wat je gewend bent. Als je opgegroeid bent in een situatie van lichamelijk of psychisch geweld, ervaar je dat als maar normaal. Je schrikt als je merkt dat anderen dat niet normaal vinden. Soms komen mensen in een crisis als ze een liefdevolle partner ontmoeten. Dan pas merken ze dat wat tot dan maar normaal was, misschien niet zo normaal is. 

Dus ook door bij een goede leraar terecht te komen, in een groep van liefdevolle en respectvolle mensen, door een praktijk aan te vatten van liefdevolle aandacht voor jezelf, kan er heel veel zichtbaar worden.

Het is op zich niet verkeerd als door meditatie oude pijn opnieuw zichtbaar wordt, integendeel. Maar het is wel een groot probleem als je die pijn niet weet te bevatten. Dan wordt het gevaarlijk. Het is maar veilig als het vermogen om te bevatten (kshanti) groeit evenredig met wat vraagt om bevat te worden. 

Iemand vroeg ooit aan een bekende vipassanaleraar waarom hij aan een nieuw aangekomen studente enkel een samata-oefening (stoppen) gegeven had en geen instructie in vipassana(kijken) zoals anders. ‘Te veel pijn’, was het antwoord.

Meditatie is helend
Is meditatie gevaarlijk? Wel integendeel: meditatie is helend. Tenminste dat hoort het te zijn. Maar uit het voorgaande blijkt dat als je het kompleet verkeerd kan aanpakken en iets doen wat wel degelijk schadelijk is. Er wordt soms gezegd dat er in meditatie een ingebouwde veiligheid in zit waardoor niet meer naar boven komt dan je kan bevatten. Dat is waar, maar het veronderstelt dat je dat veiligheidsventiel dan ook in ere houdt.

Meditatie is maar helend als het een een act is van liefde (metta-karuna). Daarom spreken we van milde open aandacht.

Wat verlang je van iemand als je in pijn bent? Je verlangt begrip, nabijheid, je wil niet veroordeeld of afgewezen worden worden, niet iets moeten .... In ons verlangen weten we wat liefde is. En dat is meditatie: jezelf nabij zijn in je pijn, zonder moeten, zonder afwijzen, met mateloze mildheid. Meditatie betekent een einde maken aan het psychische geweld dat altijd al niet meer dan normaal was.

Meditatie is een act van liefde. Dan is het veilig. Dan is het helend. Dat betekent ook dat je je eigen weerstanden respecteert. Weerstand is de rem op de auto en het is is niet omdat je auto remmen heeft dat het een slechte auto is.

In de praktijk betekent dit dat je je aandacht brengt bij wat op de voorgrond staat en je jezelf niet dwingt om wat dan ook te voelen. Als je bang bent om je pijn te voelen ga je je niet door die angst door forceren om het toch te voelen. Nee je brengt je aandacht bij wat op de voorgrond staat: in dit geval bij de angst om te voelen. Het is belangrijk om je nooit te forceren en je nooit laten forceren.

Het kan niet genoeg herhaald worden. Mildheid, liefde (metta), mededogen (karuna) zijn hier de sleutelwoorden.

Je doet dit ook niet alleen. In het oudste boeddhisme wordt dit kalyanamittata genoemd. Het kan vertaald worden als: mooie vriendschap. Mittata is afgeleid van metta, liefde. Kalyanamittata slaat op de relatie tussen leraar en leerling, en tussen de leerlingen onderling.

De leraar wordt vaak kalyanamitta, goede vriend, genoemd. In de mahayanatraditie, in de Lotus Sutra, wordt gezegd dat de Dharma enkel van boeddha tot boeddha kan worden doorgegeven. De implicatie is dat ieder van ons in wezen een boeddha is. De leraar is maar een goede vriend als hij de leerling als een boeddha ziet en behandelt.

Kalyanamittata gaat ook over de groep van beoefenaars. Als de pijn te groot wordt, ben je niet alleen.

Zo creëer je een veilige ruimte in jezelf en om je heen, een ruimte die alles kan bevatten (kshanti), .

Besluit
Toen de studente die een samata-oefening gekregen had in plaats van een vipassana-oefening omwille van ‘te veel pijn’ daar achter kwam, reageerde ze hoogst verontwaardigd. Ze kwam niet om haar tijd te verdoen met een ‘minderwaardige’ oefening. Pijn of geen pijn, ze wou er voor gaan. Een typisch westerse reflex die de bal volkomen misslaat.

Het misverstand is te denken dat mildheid maar een anestheticum is voor meditatie. Maar mildheid (metta-karuna) is de essentie van de oefening zelf. In die zin zou ik de kern van dit betoog in één zin willen samenvatten:

Meditatie is de transformatie van pijn naar mededogen.

En die transformatie is niet iets wat je overkomt of wat je bereikt, het is iets wat je doet, nu.

Door: Edel Maex

Leven in de maalstroom

Proberen niet te proberen

Waarom alles beter gaat als je het niet te graag wilt

Waarom val je juist moeilijk in slaap als je het heel graag wilt? Waarom is het lastig om charmant en ontspannen te zijn op momenten dat je er het meest aan hebt? Waarom lijken topprestaties van atleten zo makkelijk? En waarom moeten muzikanten heel hard oefenen voordat ze goed kunnen improviseren? Wanneer je te hard je best doet is de kans groot dat je blokkeert. Wat je eerst spontaan en schijnbaar moeiteloos voor elkaar kreeg, wil nu niet meer lukken, of komt gekunsteld over.

In Proberen niet te proberen legt Edward Slingerland uit waarom spontaniteit, zelfvertrouwen en een ontspannen houding zo ongrijpbaar kunnen zijn en waarom ze lijken te ontsnappen als we ze het hardst nodig hebben. Hij verenigt Oosterse filosofie met recent wetenschappelijk onderzoek en biedt daarmee een unieke kijk op een van onze grootste tegenstrijdigheden. 

De oude Chinese filosofen hebben veel geschreven over een spontane, ongedwongen, moeiteloze manier van handelen, die zij `wu-wei' noemden. Volgens hen lag wu-wei ten grondslag aan succes, en zij ontwikkelden strategieën om het te verkrijgen en te behouden. Slingerland laat ons op heldere en humorvolle wijze kennismaken met deze denkers en hun teksten. Aan de hand van inzichten uit de hersenwetenschap en de psychologie laat hij zien wat er in ons brein gebeurt als we wu-wei zijn en biedt hij praktische handvatten voor hoe we deze houding in onze moderne samenleving kunnen nastreven.

Dankzij deze nieuwe meditatietechniek word jij helemaal zen

Vergeet kleurboeken voor volwassenen, de nieuwste hype heet Zentangle. Deze eenvoudige meditatiemethode belooft ons rustig te worden door het tekenen van lijntjes en cirkels op een blaadje papier. HLN-journaliste Nina testte het al even voor je uit.

Zentangle is een uit Amerika overgewaaide tekenmethode die ons rustig en ontspannen zou maken. Het duo Rick Roberts en Maria Thomas uit Massachusetts kwam met het idee, dat via internet en YouTube-tutorials verder verspreid raakte, op de proppen. Begin maart verschijnt bij ons ook een Nederlandstalig boek rond de hype.

De term tangle, letterlijk 'wirwar', staat voor het tekenen van lijnen en cirkels op papier, zonder al te strakke regels of complexe technieken. Volg je intuïtie, kriebel er op los, en het rustgevende gevoel volgt automatisch.

De voordelen op een rijtje
Wie een Zentangle maakt wordt in de eerste plaats zen, of dat is toch de bedoeling. Fanatieke aanhangers rapporteren een betere nachtrust, vermindering van (vlieg)angst en paniekaanvallen, meer inspiratie en zelfs hulp bij het volhouden van diëten. Bovendien is het makkelijk te leren, goedkoop en leuk. Dat schreeuwt om uitgetest te worden.

GETEST: een traditionele Zentangle met lettervorm
Journaliste Nina: 'Nuchtere scepticus eerste klas die ik ben word ik al zenuwachtig bij de woorden 'zen' en 'geen regels of verplichtingen' alleen. Mijn tenen krullen spontaan bij Bond zonder Naam-spreuken als 'volg je intuïtie' en 'niets is fout, alles mag'. Dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn, en aangezien een verminderd stressniveau altijd welkom is, zet ik mijn kritische zelf met plezier even aan de kant voor een rustgevende tanglesessie. Op 3 maart ligt 'Zentangle Alfabet' bij ons in de boekhandel, een boek met ruim 40 Zentanglepatronen om alle letters van het alfabet te tanglen. Een voorproefje van dit doe-het-zelfboek leert de basistechnieken van het tanglen met een letter. "Leuk voor visitekaartjes of een verjaardagstekenening," klinkt het bij grondleggers Rick en Maria, die geciteerd worden in het boek. Potlood en papier in de aanslag, en tanglen maar.

Het mag worden gezegd: de innerlijke scepticus is verbazend snel het zwijgen opgelegd. Dat beetje concentratie dat nodig is om patroontjes te tekenen, zorgt ervoor dat de maalstroom aan flitsende gedachten even tot achtergrondmuziek wordt gereduceerd. Verstand op nul een kriebelen maar.

Dat ik een warm bad met boek en glas wijn in de toekomst zal inruilen voor pen en papier om tot rust te komen, is (heel) veel gezegd. En ook paniekaanvallen of extra kilo's bestrijd je volgens mij niet met wat kriebelen op een blaadje. Maar toegegeven: net als een kleurboek voor volwassenen brengt het je op korte termijn tot rust. Wie zijn doosje kleurpotloden niet bij de hand heeft, heeft bij deze een minstens even doeltreffend alternatief.'

www.goedgevoel.be

PRI, de kunst van bewust leven

PRI (Past Reality Integration therapie) leert mensen zichzelf te bevrijden uit de greep van destructieve gevoelens en gedragingen zoals angst, somberheid, stress, boosheid en verslavingen. PRI beschouwt ze als afweren die dienen als bescherming tegen pijn uit het verleden. Door PRI worden we ons bewust van hoe en wanneer we in deze afweren verstrikt raken, en leren we hoe ze te ontmantelen. Dan zullen we steeds evenwichtiger en liefdevoller in het leven staan. Dat maakt, ook voor de kinderen om ons heen, een wereld van verschil.

Past Reality Integration therapie gaat ervan uit dat wij als volwassene, de wereld vaak zien door de bril van de afweermechanismen heen die we als kind hebben moeten ontwikkelen. Deze afweermechanismen zorgen ervoor dat we de pijn die ons als kind is aangedaan niet te hoeven voelen. Het zijn echter deze afweermechanismen die ons als volwassene het meest doen lijden omdat ze onze waarneming van het heden zo sterk vertekenen. Angst, somberheid, boosheid, overspannenheid en gebrek aan werkelijk contact, zijn én veroorzaken in het heden onze problemen.

PRI stelt zich ten doel ons te helpen toe te werken naar het bewust worden van de destructieve werking van deze afweermechanismen, naar het stoppen van de afweer en vervolgens naar het afbreken of ontmantelen ervan. Achter onze afweren schuilt de oude pijn die wij als kind hebben moeten verdringen omdat het toelaten ervan op dat moment zó pijnlijk zou zijn geweest dat we het niet zouden hebben kunnen verdragen. De situatie van het kind dat we waren was namelijk totaal anders dan die van de volwassene die we nu zijn: we waren klein, afhankelijk en overgeleverd aan anderen voor de zorg, liefde, warmte en begrip die we nodig hadden.

Daarin hadden we geen keuze: als onze ouders ons niet gaven wat we nodig hadden konden we niet weg en konden we geen andere ouders zoeken. Bovendien hebben jonge kinderen geen tijdsbesef. Dat betekent dat een situatie zoals gebrek aan liefde, onvoldoende aangeraakt worden of getroost worden als wij verdriet hadden, eindeloos leek te duren zonder dat er voor het kind dat we waren uitzicht was op verandering.

Door de afweer te ontmantelen en de oude pijn toe te laten kunnen we die pijn gaan voelen en zien voor wat hij is: oud, niet meer behorend bij nu, maar zeer pijnlijk en levensbedreigend geweest voor het kind dat we waren. We realiseren ons dan ten diepste dat het nu niet meer nodig is om ons via allerlei even pijnlijke afweermechanismen te beschermen tegen deze gevoelens. Het is voorbij. We zijn volwassen en niet meer afhankelijk van 1 of 2 personen die onze fysieke en emotionele basisbehoeften moeten vervullen. Als volwassene kunnen we dat nu zelf. We hebben altijd een keuze en we hebben tijdsbesef. Allemaal dingen die het kind dat we waren niet had en waardoor het in veel gevallen aan ondraaglijk lijden zou hebben blootgestaan, als het geen afweermechanismen zou hebben ontwikkeld.

Het doel van de PRI therapie is niet om oude pijn te voelen in de (valse) hoop die zo weg te werken. Het doel van een PRI therapie is om steeds meer ’afweervrij’ in het leven te kunnen staan. Ook als er nog afweer geactiveerd wordt, zullen we deze steeds sneller zelf herkennen en kunnen ontmantelen zodat we de destructieve werking ervan op ons dagelijkse leven opheffen. Dan kunnen we het heden ervaren voor wat het werkelijk is: meestal verrassend onbelast.

Zie ook: http://www.pastrealityintegration.com/

Zen Of Het Konijn In Ons Brein

Zenboeddhisten zeggen dat we gelukkig kunnen zijn in dit leven. Dat we ‘zen’ kunnen zijn, en vrij. En dat het zelfs eenvoudig is. Maar ons dagelijkse leven lijkt eerder getekend door niet te vermijden stress, lastige emoties, en onhebbelijke gewoontes. Wees in die jungle maar eens ‘zen’!

Toch kan het! In dit veelgelezen boek leert zenmonnik Tom Hannes ons op een speelse en compromisloze manier het verschil te maken tussen een leven vol onrust en een leven dat we zelf en zelfstandig leiden.

Hoe de buik het hoofd helpt denken

De Intelligentie Van Het Onbewuste En De Kracht Van De Intuïtie

Ieder van ons kent het: we moeten een beslissing nemen, en we wegen alles honderd keer af. Zelfs een lijst met voors en tegens helpt niet verder, want we voelen intuïtief aan: als we handelen naar de uitkomst ervan, nemen we de verkeerde beslissing.

Eeuwenlang was het verstand de maat der dingen. Maar nu komen neurowetenschappers en psychologen tot een heel andere conclusie:denken en voelen zijn niet van elkaar te scheiden. Terwijl de ratio zich vaak eendimensionaal, om niet te zeggen dom gedraagt, blijkt het zogenaamd irrationele vaak slimmer dan het verstand te zijn. We kunnen kortom ook op onze intuïtie vertrouwen en niet alleen op ons verstand. Dit boek laat zien hoe dat kan.

Zich baserend op de nieuwste wetenschappelijke inzichten laat Bas Kast zien, hoezeer de gevoelens een integraal bestanddeel vormen van ons denken, en hoezeer we op hen kunnen vertrouwen. Wanneer we onze irrationele kanten kennen en weten te gebruiken, kunnen we creatieve krachten in ons opwekken - en komen we zelfs bij complexe beslissingen tot resultaten die ons gelukkig maken.

De Grote Stilte

Veel mensen ervaren stress in hun leven. Ze worden geleefd door de omstandigheden en drijven weg van zichzelf. Stilte opzoeken biedt uitkomst...

In onze cultuur wordt stilte vaak nog beschouwd als saai. In haar boek maakt Miek Pot duidelijk dat het tegendeel waar is. Stilte en rust hebben een genezende werking. Als je de stilte opzoekt en naar binnen keert (contemplatie), kun je weer bij jezelf komen en je prettiger voelen. Bovendien is stilte een bron van creativiteit en inspiratie.

Je kunt stil-zijn en contemplatie trainen, alleen of in een groep. Daarvoor geeft dit boek handvatten. De tekst wordt afgewisseld met mystieke overpeinzingen, die de lezer helpen een moment stil te staan.

Miek Pot verloor zelf het houvast in haar leven, en zocht de stilte op: twaalf jaar bracht zij door in een kluizenaarsklooster. Daar ervoer zij de stilte en leerde veel over contemplatie. Deze wijsheid draagt zij door trainingen over op anderen. In april 2007 verscheen haar succesvolle boek 'Naar het hart van mijn ziel'.

De auteur beschreef in een eerder boek, 'Naar het hart van mijn ziel', de twaalf jaren die zij doorbracht in een kluizenaarsklooster. Tegenwoordig begeleidt zij mensen aan de hand van NLP en het enneagram, en bij meditatie/contemplatie. Dit nieuwe boek verduidelijkt wat de waarde van innerlijke verstilling is - of kan zijn - en reikt de lezer die dit wil beproeven veel behulpzame adviezen aan.

Het boek is opgebouwd uit vier delen, waarvan de titels voor zich spreken:
(1) Het belang van de stilte;
(2) Hoe word je stil?;
(3) Wat kom je tegen? en
(4) Wat brengt de stilte?

Een centraal punt in het betoog is de aanbeveling om zich niet te laten ontmoedigen maar bij de innerlijke onrust die juist in meditatie naar boven kan komen, terug te keren naar een 'focus', een punt waaromheen de aandacht zich opnieuw kan bundelen - meestal de ademhaling (vanuit het bekken), eventueel een mantra of symbolische voorstelling. Verder bepleit de auteur vooral het ingesteld-zijn op loslaten in plaats van het willen bereiken van een resultaat. Het gaat erom, alleen maar heel eenvoudig aanwezig te zijn.

De tekst is gelardeerd met gedichten. Het taalgebruik en de opmaak van het boek ademen stilte.

Verkeerd Verbonden

De wereld om ons heen is danig in beweging.
Een gevolg van onze materiële en rationele samenleving is de verbreking van onze verbondenheid met onze ware kern, met ons levensdoel en met het grote geheel waarvan we onlosmakelijk deel uitmaken. Die verbreking voelen we als een gemis, want we zijn allemaal op zoek naar meer innerlijke rust, vrede en vervulling.

De intentie van dit boek is voorbij te gaan aan het ego en verbinding te vinden met je Hogere Zelf en van daaruit met het Grote Geheel, het Al. Je kunt dat praktische spiritualiteit noemen; verbondenheid met hemel en aarde, met twee voeten 243;p de aarde; niet erin vast, maar ook niet erboven zwevend.

In dertien hoofdstukken word je meegenomen op een reis die je in staat stelt om opnieuw tot verbinding te komen. Het aantal van dertien hoofdstukken is niet toevallig ontstaan; zij vertegenwoordigen de dertien tonen van de Maya s, een volk dat was Verbonden: onderling verbonden, verbonden met Tijd en Ruimte en verbonden met Aarde en Kosmos. Een volk dat in contact was met het Weten, datgene wat wij nogal eens kwijt zijn en waarmee wij geen verbinding meer hebben.

In de wereld van morgen hebben we de keuze om door te gaan op dezelfde weg of om zelf verantwoordelijkheid te nemen, niet alleen voor je Zelf en ons Zelf, maar ook voor Het Zelf, het Grote Geheel. Wat kies jij?


NBD|Biblion recensie
De auteur (schrijver, manager en coach) wil in dit boek de lezer begeleiden in het voorbijgaan aan het ego en de verbinding met je Hogere Zelf en het Al opnieuw te maken en daarmee de weg van zelfverantwoordelijkheid te nemen. Dit doet hij aan de hand van de dertien tonen van de Maya's, de dertien fasen van de schepping.

In dertien hoofdstukken legt hij de bijbehorende fasen uit, zoals het Zelf, polariteit, weten, eenheid, vertrouwen, vrede, overvloed, loslaten, ontvangen en Zijn. Elk hoofdstuk wordt afgesloten met een praktische oefening of visualisatie die kenmerkend is voor de betreffende fase. Regelmatig verschijnen uitspraken of zinsneden van anderen in zwartomlijnde kaders of cursief.

De praktische oefeningen zijn in een ander lettertype afgedrukt. Met een woord vooraf, een inleiding op de dertien tonen, inhoudsopgave, samenvatting, bronvermelding en een kort stukje over de schrijver.

Hoewel de eerste indruk zweverig kan zijn, heeft de praktische toon van de schrijver de overhand; "Leven is vooral praktijk: gewoon doen en toepassen" en "Alles heeft zijn tijd, forceren heeft geen zin". Eenvoudig uitgegeven.

Mindfulness, Meditatie en Ontspanning...

Ik ben van mening dat ik, na enkele jaren van oefening en ervaring met Mindfulness aandachttraining, inmiddels behoorlijk "mindful" door het leven ga. Ik ben in het moment, sta niet stil bij het verleden en maak geen toekomstscenario's. Ik ben aandachtig in wat ik doe en ik richt mijn aandacht op de dingen waar ik NU mee bezig ben en die NU bij me langs komen...

Mijn aandacht heeft zich verlegd van breed, toekomstgericht, proactief en strategisch, naar smal, nu-gericht, afwachtend en belevend.

In de tijd dat ik actief en bewust met Mindfulnesstraining bezig was, leerde ik mijn aandacht richten op concrete en actuele gevoelens en gedachten, zonder me gedwongen te voelen daar onmiddellijk over te oordelen.

Ik richtte mijn aandacht op mijn adem, mijn buik, mijn benen, mijn hoofd, mijn boosheid, mijn verdriet, mijn compassie en mijn behoeften. Het heeft me geholpen om meer "mezelf" te zijn en dat "goed" te vinden...

Maar...
Ik was altijd bezig te richten..!
Altijd iets aan het waarnemen...
Altijd bezig...
Altijd iets aan het DOEN...


Ontspannen en verkwikt
De laatste tijd heb ik dus geleerd om daarmee te stoppen (hoewel dat niet het goede woord is, want stoppen houdt in dat je toch weer iets doet...).

Laat ik zeggen dat ik geleerd heb om NIET te DOEN...
Dat is dus wat anders dat Nietsdoen! Niets doen is niet meer dan het uitstellen van iets doen. Dat is het dus niet..!

Het betekent wel dat ik geleerd heb om sonder actie of (pre)occupatie, simpelweg te ZIJN.
In mijn meditatiemomenten BEN ik dus alleen nog maar en DOE ik NIET meer...

Ik richt mijn aandacht niet; probeer mijn geest niet leeg te maken; geen gevoel of gedachten op te roepen of weg te drukken en geen hogere of andere staat van zijn te bereiken...

Ik kies een gemakkelijke houding (meestal languit in bad) en sluit mijn ogen. Ik laat ALLES los en stop met DOEN. Meer niet...

En dan ondervindt ik een soort Mantra:

Ik...
Ik... Ben...
Ik... Ben... Zijn..!

Niet in woorden, maar in concepten (als ik het daarmee duidelijk maak tenminste...).

Ik ZEG dat dus niet tegen mezelf, of herhaal het constant, maar ik ERVAAR het..! Het is ook geen kwestie van het mezelf LATEN ervaren, maar meer iets waarmee mijn geest zich vult op het moment dat ik NIET DOE. Het bio-elektro-chemische "denken" lost dan als het ware op in een allesomvattende staat van ZIJN, waarin ik niet DOE, maar BEN en waarmee ik ÉÉN ben...

Soms duurt dat 10 minuten, soms een half of zelfs een heel uur.
Lang of kort, na afloop ben ik DIEP ontspannen en verkwikt..!


Meer lezen: